Vanaf nu kunnen jullie de ervaringen van dit werkbezoek verder lezen via de weblog van Jan en Karin, die zij al een tijdje nu bijhouden. De komende drie weken zullen ze ons blijven informeren over hun ervaringen.
Kijk op: http://familieheerkensinsrilanka.web-log.nl/
Jan houdt ook een weblog bij voor onze stichting, daarop staan dus projectgerelateerde zaken: http://janvanhandtothand.web-log.nl/
Rond 22.30 ben ik weer veilig thuis, in Nederland.
Ik wil IEDEREEN die op welke wijze dank ook hebben bijgedragen aan deze weblog enorm hartelijk bedanken. Een blog maak je om mensen te informeren over ons werk en over Sri Lanka. Alle reacties op mijn berichten heb ik met heel veel plezier gelezen. Ze hebben me geinspireerd en gesteund. Ik kan onmogelijk iedereen persoonlijk bedanken daarvoor, daarom een hartelijk Bohome Estuti.
Een laatste woord van dank gaat natuurlijk uit naar Anita, Maud en Mijke. Die geven me de ruimte om dit werk te doen. Mijn passie te volgen. Die ruimte, ondersteuning en onvoorwaardelijke liefde is de basis. Hierdoor kan ik doen wat ik gedaan heb en zo graag doe. Bedankt meiden!!
Volgens plan ben ik om 18.30 uur in milaan. Nog een etappe te gaan. 20.30 u vertrek naar Amsterdam. Holland here I come.
Zonet hebben ze van Qatar Airways mijn plaats omgenummerd. Blijk ik ineens Business Class te mogen vliegen. Zit dus 4,5 uur heel luxe. Een dame naast me geniet van een witte wijn. Ik heb een verse jus. Zondagskind – gelukskind. Goed vol te houden zo de eerste etappe. Op naar doha. Vertrek volgens plan.
Vanochtend om 6.15 uur werd ik door Shehan opgehaald. Een hartelijk, maar ook moeilijk, afscheid van de fam Heerkens en het zit er echt op. Shehan heeft me tot het verste punt in het vliegveldgebouw weggebracht. We hebben nog even samen over echte vriendschap gesproken. Het geeft mij een rijk gevoel dat er duizenden kilometers van mijn huis verwijderd, echte vrienden wonen. Een stevige omhelzing en Shehan vertrekt. De check-in verloopt probleemloos. Nu twee uur overbruggen nog en dan vertrek ik voor de eerste etappe, naar Doha.
Vandaag mijn voorlopig laatste dag op dit magnifieke eiland. Dat levert een dubbel gevoel. Enerzijds ik te trappelen om drie blondines in mn armen te nemen. Anderzijds natuurlijk ook het besef dat het weer een periode zal duren voordat ik een vervolg kan en mag geven aan dit gweldige werk. Ik kijk hier op deze blog nog niet achterom, dat komt nog wel in het vliegtuig morgen. Vanacht kon ik niet slapen. Om 2.00 schoot ik wakker omdat ik twijfelde aan de vertrektijden; in mn slaap dus. Daarna kon ik de slaap niet mer vatten. Om 5.15 zat ik dan ook aan het strand. Ipod op de oren, wind in je haar, prachtig uitzicht. Tegen zessen meldt zich Kumar weer. De buurman van het hotel. Twee weken geleden, toen ik met buikklachten alleen in het hotel achterbleef, hebben we zitten kletsen samen. Hij woont in een bouwval op het strand. Ook vanochtend kletsen we gezellig over vanalles. Als hij hoort dat ik vertrek, vraagt hij of hij “leftovers” kan krijgen. Een flesje shampoo waar nog wat inzit, een oud t-shirt of zo meer. Ik beloof te zullen kijken. Terug in mijn hotelkamer maak ik een zak vol spullen klaar. Drie shirts, een pet, paar handdoeken, stuk zeep en zo meer. Een kaart geschreven en een paar roepees in een envelop. Nog voordat ik ze afgegeven heb, brengt hij twee kettinkjes voor mijn dochters. Tja ook dat is weer een onverwachte, maar zeer aangename onmoeting met een sri lankaan. Ik beloof de volgende keer weer op bezoek te komen. Zijn vrouw neemt de tas met enorme blijdschap me aan. Ik voel me bijna schuldig dat het leftovers zijn, maar dat deert hen in het geheel niet. Heel bijzonder weer. Vanmiddag zijn we gaan varen in de lagune. Een afscheidscadeau van Karin en Jan. Met twee catamarans door de lagun. Heerlijk sereen en rustig. Alleen het klotsen van het water en ht gekrijs van de vogels. Een heel bijzonder tochtje. Vanavond voor de laatste keer eten bij coconut Primitive. Mijn afscheiscadeau voor de families Heerkens en Tissera.
Vanavond hebben we genoten van de verjaardag van Shenal, Shehan’s zoon, die vandaag 6 jaar wordt. Ik bracht hem een op afstand bestuurbare auto, die erg in de smaak viel. Uiteraard kregen we een rice-and-curry-maaltijd aangeboden, die heerlijk gesmaakt heeft. Het is nu ruim 21.30 uur en we zitten uit te buiken in de tuin, heerlijk in de zwoele avondlucht. Shehan heeft een warm, gezellig huis en gezin. Morgen mijn laatste dag hier. Nog een dag genieten, maar ook inpakken.
Zaterdag al weer. Mijn voorlopig laatste weekend hier. Natuurlijk staat dan het gezin van Chamara Assurapullige op de planning. Samen met Jan, Nuwan en Karin ga ik met Shehan op bezoek. De Heerkens’ gaan nog andere bezoekjes afleggen, terwijl Shehan gaan voor de quality-time met Chamara, Swarna en Sanju. We krijgen een drankje aangeboden en Shehan vraagt iets belangrijks. De katholieken op Sri Lanka, waartoe Shehan en de Assurapulliges toebehoren, gaan graag op bedevaart naar St. Annes Church hoog in het noorden. Dat was jaren onmogelijk door de burgeroorlog. Shehan was er voor het laatst in 2004, tijdens het staakt-het-vuren, en daarvoor in 1983. Swarna wil heel graag gaan met haar vier kinderen, maar kan de 1500 rp (9 euro) pp niet betalen. Bij mij ontstaat een idee. We nemen ze mee shoppen. Een schooltas voor Chamara en een voor Sanju. Een paar echte sportschoenen voor ons sponsorkind Chamara, die nog steeds verlegen is, maar lacht van oor tot oor. De hele tijd. Daarna doen we bij de supermarkt inkopen voor het gezin: rijst, suiker, melkpoeder en zeep. Moeder Swarna koopt de eerste levensbehoeften, niks geen luxe. Een tablet chocolade kiest Chamara voor zijn moeder uit. Geweldig toch?! Tot slot drinken we wat en eten we een broodje samen, als lunch. Dan gaan we terug naar hun huis. Daar overhandig ik de foto’s van mijn bezoek twee weken geleden en een actuele foto van mijn gezin. Dankbaar worden ze aangenomen. Dan vertel ik ze, via shehan, dat dit gezin heel speciaal is voor Anita, Maud, Mijke en mijzelf. Wij vinden heel speciaal om vrienden te zijn van dit mooie gezin en met regelmaat post te krijgen. Dit jaar is voor mij een jubileumjaar: 15 jaar geleden belde Sjaak me met een hulpvraag. Hij zocht een financiele man voor het bestuur van zijn nieuwe stichting. Ik wist niks van Sri Lanka, maar hielp hem natuurlijk. Nu, 15 jaar later, zit Sri Lanka in mijn hart en is de stichting heel belangrijk voor mij, voor ons. In dit jubileumjaar willen we graag iets heel speciaals doen. Dus vroeg ik Swarna of Anita, de meiden en ik ze voor het eerst in meer dan 25 jaar op reis mogen laten gaan, naar de voor hen zo belangrijke kerk, hun bedevaartsoord. Swarna’s gezicht zei me alles. Dit was midden in de roos. Ze nam het heel graag aan. Dus heb ik haar de rupees met trots en vervuld van vriendschap overhandigd. We verlaten hun prettige huis en laten Swarna, Chamara, Akila en Sanju breedlachend achter. Met de belofte terug te komen. Als we vertrekken zegt Shehan dat we een heel bijzonder geschenk hebben aangeboden, waar ze nog lang aan zullen denken en dat hun heel veel kracht zal geven. De ochtend wordt voor mij prettig afgesloten met een fijn telefoongesprek met ons pap en mam. Gisteren sprak ik mn meiden ook al.
Vanavond zijn we uitgenodigd bij shehan thuis voor de verjaardag van shenal, die 6 wordt. Allemaal feestjes dus!
De vrijdagochtend hebben Jan en ik gebruikt om de administratie bij te werken. Alle bezoeken zijn in beeld gebracht en alle foto’s hebben we in de projectmappen geplaatst. Een geweldig gevoel. Dat scheelt straks een hoop werk als we terug zijn. Begin van de middag zijn we gaan shoppen. Boeken en speelgoed hebben we gekocht voor de kinderen in het Girls’ Home van zuster Kanthi. Om 16.00 uur werden we verwacht bij Santosa. We maakten de afspraak vorige keer al. We zijn uitgenodigd om het eetfestijn te inspecteren. Santosa ontvangt ruim 120 kinderen. Sommige hebben geen eten thuis, anderen komen er vooral om een thuissituatie te ontvluchten. Voor het eten krijgen we een show van dans en muziek. Geweldig waren de optredens van twee dansgroepen van kinderen met een verstandelijke beperking. Heerlijk om te zien. Na de optredens werden de tafels aangesleept en werd het eten geserveerd. Voor het eten klinkt “ekka, dekka, tunai – Smakelijk eten”. De nederlandse roots weerklinken dus. Rond 18.00 uur vertrekken we en gaan we naar zuster Kanthi. De boeken en het buitenspeelgoed afleveren en een souvenir voor Anita. Da heeft ook te maken met de Barefoot-activiteiten van de meiden in het Girls’ Home. De meiden en de zuster zijn zeer verguld met de cadeau’s, maar ik ben het meest verrast. Ik krijg van de zuster vier heel speciale cadeau’s om mee te nemen. Waar heb ik toch aan verdiend? Ik heb de zuster bedankt en ben met volle handen vertrokken. Vanavond gaan we weer eens naar Coconut Primitive. Lekker eten. Nog een weekend hier voor de boeg. Morgen ga ik met Chamara Assurapullige en zijn moeder, Swarna, boodschappen doen. Even ons sponsorgezinnetje in het zonnetje zetten. Ik ben toch een bevoorrecht mens dat ik dit allemaal mag doen…..!
Jan zegt altijd: FBH is Edwin’s stekkie, en hij heeft gelijk. Twee jaar terug kwam ik er voor het eerst en toen al voelde ik me verbonden. Vanavond weer! Dankzij een sponsor (we belden al met ze) konden we vanavond de 50 kinderen van FBH en ook nog de 30 gasten van Santosa fetteren. Met ons erbij, zo’n 100 personen, wv 80 kinderen. We begonen met de dansvoorstellingen van de boys van FBH en van de jongens en meiden van Santosa. Kids tussen 5 en 14 jaar die zich uitleven in een wervelende show van muziek en dans. Streetdance, acrobatiek en linedance, alles in een. Een uur dynamiek en actie, waanzinnig leuk. Daarna was het vrij spelen en danse en voor het eerst mixeden de beide groepen zich en ontstond er een heel leuke interactie. Ze leerden van elkaar. Rond 18.00 uur hadden we een cateraar besteld die een rice-and-curry-buffet leverde. Een feestmaaltijd, dankzij de sponsor. Overigens kan FBH er morgen nog van eten, dus dat is mooi. Daarna werd de avond voor mij onvergetelijk. De boys, die vaak geen familie hebben, willen zo graag met je contact. Ze noemen je uncle en laten kunstjes zien. Met alles wat ik in me heb, beantwoord ik die oproep voor attentie, genegenheid en warmte. Ik doe spelletjes, geef een knuffel, praat alle singhalese woorden die ik ken en zo meer. Wat ik vooral doe is, letterlijk, een arm om de schouder. Dat alles wordt beantwoord met knuffels, liefkozende strelingen over arm, hoofd en rug. Voor een uur ben ik even de grote broer die ze nooit hadden. Ik stoei, gooi met ze, neem ze op e schouders en toon affectie. Van “uncle” wordt ik jaluwe (vriend). Het allermooiste compliment dat je ooit kunt krijgen. Ik ben Jaluwe! Ik krijg letterlijk geen hap door de keel, omdat mn emoties zo hoog zitten. Ik herken mijn gevoel van 2007. Deze boys zitten in mijn hart en ik denk dat dat omgekeerd ook zo geldt.
Om 20.30 zijn de boys doodop en ik drijfnat van het zweet. Ze nemen me trots mee naar hun slaapkamer en willen een laatste high-five en een aai over de bol. Ze krijgen ze, allemaal. De grotere boys doen ons uitgeleide. Ze kruipen zelfs in de bus voor een laatste contact. “Come again” roepen ze. Ik beloof het. “Bye Jaluwe” roepen ze me na. 50 boys, honderden high-fives, duizenden glimlachen! Fatima Boys’ Home zit in mijn hart! In de bus laat ik mijn emoties de vrije loop, dat mag. Ik realiseer me dat het vooral de arm om de schouder was die onbetaalbaar is. Die blijf ik ze geven. Promised! We praten na op ons terras en genieten samen nog heel lang na. Een hoogtepunt erbij!
